Вчера денот беше убав и погоден за маратонците во Скопје. Зошто не беше погоден и за скопјани кои во мал број излегоа да го следат најголемиот спортски настан годинава во кој имаше дури 14.000 учесници, меѓу кои врвни атлетичари од Кенија, како и нашиот супер маратонец Дарио Ивановски и други негови македонски колеги?
Маратоните во светските градови се настан, атракција, не само спортска, туку комплетна општествена и социјална манифестација. Фестивал на енергијата на секој град домаќин. Бостон живее за маратонскиот викенд, Париз и Лондон со посебни програми привлекуваат, не само натпреварувачи, туку и туристи од цел свет, а улиците се преполни со поддржувачи и навивачи, кои на маратонот му даваат посебен шмек.
И во Скопје минатите години беше слично. Но оваа година, иако организација беше на уште повисоко ниво, иако имаше рекорден број на натпреварувачи, скопјани направија неславен рекорд: најмала посетеност. Тук-таму по некој гледач, ретко кој со поддршка на маратонците, ретко кој ги изнесе децата барем да гледаат спортски примери. Единствено позитивно се издвоија волонтерите, како и одредени љубители на трчањето со по некој реквизит или музички инструмент, па дури и тие што тераа шега со скопски шмек.
Дали на скопјани им е поинтересно да гледаат на телевизија маратони во други градови отколку во живо или пак требаше годинава да трчаат Цеца и Дино Мерлин за да излезат на улица да го гледаат маратонот?
