ЕУ пак испраќа двојни пораки за своето проширување – едни зборуваат за „забрзување”, други го кочат процесот. Од Брисел доаѓаат силни најави дека проширувањето е геополитичка потреба, но кога тоа треба да го покажат во стварноста имаат друга потреба – да ги условуваат земјите од Западен Балкан и да им даваат неизвесни датуми за пристапување.
Еврокомесарите неодамна јавно тврдеа дека Унијата мора да се прошири, па дури и по нов, пофлексибилен модел, за да ја зајакне стабилноста на континентот, ама истовремено, амбасадорите на земјите членки не покажаа подготвеност за реално придвижување на процесот.
До кога ќе биде ваква политиката на ЕУ?
Македонија одамна слушна дека „прозорецот за членство” е отворен, дека перспективата е реална и дека реформите ќе бидат наградени. Но, испаѓа дека на прозорецот има железна ролетна која е спуштена.
Брисел сака да биде светски играч, зборува за геополитика, ама кога треба да се донесе одлука, си останува затворен во своето „трло” и само праќа пораки дека многу сака да се проширува и да покаже дека ЕУ не е во криза и дека ете и целиот континент ќе го обедини.
Чудно некое обединување, само со зборови, а понекогаш и со нови гранични бариери, те за камионџии, те за фирми…
За обединување на континентот треба визија и решителност. До сега Брисел пред се покажува дека има само вештина како да се дадат проширени дипломатски формулации и ветувања дека ќе има проширување.
На Македонија не и преостанува ништо освен силно да работи – да се реформира и јакне економски, чекајки ја ЕУ да се реши и јасно покаже што сака да направи.
