Од 1 септември Скопје конечно доби прва функционална линија од проектот „Градски воз“, на релацијата Зелениково – Железничка станица Скопје. Возот минува преку Зелениково, Орешани, Јане Сандански, Драчево и Лисиче, а патувањето до центарот на Скопје трае приближно 24 до 28 минути.
На линијата има по осум поаѓања дневно во двата правца, а билетот во еден правец чини 40 денари, додека повратниот е 70 денари.
Вчера градскиот воз симболично го „сефтосаа“ премиерот Христијан Мицкоски, министерот за транспорт Александар Николоски и скопскиот градоначалник Орце Ѓорѓиевски.
Ова е само првата од трите линии со кои треба да се создаде основата на скопскиот железнички јавен превоз. Втората планирана линија треба да оди од Железничка станица преку Бутел и Скопје – Север до Ѓорче Петров, односно во пошироката варијанта до Волково. Третата треба да го поврзе центарот со Автокоманда, Маџари и Илинден, а претходно беше најавувана и како линија до Миладиновци.
За двете линии во моментов се подготвува проектната документација, а според претходно објавената динамика целта е сите три линии да бидат функционални до крајот на 2027 година, евентуално до почетокот на 2028.
Иницијативата заслужува пофалба, бидејќи Скопје со децении го има железничкиот коридор, но практично не го користеше како сериозен дел од градскиот јавен превоз. Ако возовите бидат редовни, чести и добро поврзани со автобусите на ЈСП, жителите од периферијата ќе можат за дваесетина минути да стигнуваат до центарот без автомобил и без заглавување во сообраќајниот метеж.
Тоа може да значи помалку автомобили на скопските улици, помал притисок врз паркинзите и, што е особено важно за Скопје, помало загадување.
Но, тука не треба да заврши проектот – трите приградски линии се добра основа, но следниот чекор би требало да биде создавање и на вистински градски железнички линии со повеќе станици во самото Скопје. Постојната железничка инфраструктура отвора простор да се испита можноста за почести линии, на пример Драчево – Лисиче – Транспортен центар – Скопје Север – Ѓорче Петров, како и Илинден – Маџари – Автокоманда – Транспортен центар – Скопје Север – Ѓорче Петров, со преседнување и интегриран билет со ЈСП.
Дополнително, вреди да се анализира изградба на нови мали градски постојки на места каде железницата минува покрај густо населени делови, бидејќи токму тие би го претвориле проектот од приградски воз во вистинска скопска градска железница.
Ако на трите започнати коридори во иднина им се додадат почести поаѓања, нови градски постојки, „park & ride“ паркинзи и единствен билет со автобускиот превоз, градскиот воз може да стане една од најкорисните сообраќајни инвестиции што Скопје ги добило во последните децении.
