Откако се појавија разни алатки за вештачка интелигенција, како што се ChatGPT, Gemini, Grok и слични, се чини дека тие ги надминуваат луѓето во сè.
Сепак, истражувачите од Универзитетот во Амстердам покажаа дека ова не е сосема точно. Имено, тие идентификуваа област во која вештачката интелигенција (сè уште) заостанува зад луѓето – донесувајќи одредени одлуки.
Како што објаснуваат научниците, кога некое лице ќе види планинска патека или пат, мозокот автоматски проценува како може да се помине по тој пат и дали е прооден. Оваа способност доаѓа од специфични мозочни обрасци што вештачката интелигенција ги нема.
Моделите на вештачка интелигенција се покажаа значително полошо во овие проценки и сè уште имаат многу да научат пред да можат да ја достигнат ефикасноста на човечкиот мозок, истакнува невронаучникот Ирис Гроен, чиј тим го спроведе истражувањето.
Користејќи МРИ скенери, тие проучуваа што се случува во мозокот кога луѓето проценуваат кој пат би можеле да го изберат и како би го направиле тоа.
„Сакавме да откриеме дали, кога гледате сцена, гледате само предмети и бои, или автоматски и можностите за дејствување“, објаснува Гроен.
Тимот откри дека одредени области во визуелниот кортекс се активираат на начин што не може да се објасни само со визуелните елементи на сликата.
„Она што го видовме беше уникатно“, вели Гроен.
„Овие мозочни области претставуваат не само она што се гледа, туку и што може да се направи со него.“ Мозокот го правел ова дури и кога учесниците не добиле никакви експлицитни инструкции да направат нешто.
Човечкиот мозок се чини дека автоматски ги обработува можностите за дејствување. Ова не е случај со вештачката интелигенција.
Тестираните модели на вештачка интелигенција беа послаби во предвидувањето на можните дејства. Дури и кога беа специјално обучени да препознаваат дејства, тие беа во можност само делумно да ги приближат човечките проценки – но шемите во човечкиот мозок не се совпаѓаа со внатрешните алгоритми на моделот, вели Гроен.
„Дури и најдобрите модели на вештачка интелигенција не даваат исти одговори како луѓето, иако тоа е многу едноставна задача за нас“, додава таа. Тоа покажува дека нашиот начин на гледање на светот е длабоко поврзан со нашата способност да комуницираме со него. Луѓето ја комбинираат перцепцијата со искуството во физичкиот свет – моделите на вештачка интелигенција не можат да го сторат ова бидејќи постојат само во дигиталниот простор.
Гроен нагласува дека оваа способност би можела да стане клучна за понатамошниот развој на вештачката интелигенција.
„Станува важно машините да препознаваат не само што е нешто, туку и што може да се направи со него“, вели таа. Ова е клучно, на пример, за роботите кои треба да функционираат во зони на катастрофа или за автономните возила кои треба да прават разлика помеѓу велосипедска патека и пристапен пат.
Но, за да ја научиме вештачката интелигенција да размислува како човек, прво треба да разбереме како всушност функционира човечкиот мозок.
„Човечкиот мозок брзо и ефикасно обработува одредени информации и колку повеќе учиме за тоа, толку подобро ќе можеме да развиеме вештачка интелигенција која е попаметна, поекономична и подобро прилагодена на луѓето“, заклучува Гроен.
