Синоќа, сцената на Националната опера и балет беше претворена во храм на сеќавањето и љубовта. Концертот „Летај галебе“, посветен на маестро Кире Костов, беше повеќе од вечер исполнета со музика – беше вечера со душата на еден човек што живее низ секој тон, секој стих, секој здив на публиката.
Од првиот миг, кога музичарите се појавија на елегантната и топла сцена, во воздухот се почувствува нешто посебно. Како да ќе се случи чудо. И се случи.
На големиот видео-бим се менуваа фотографии – Кире во младоста, Кире со труба, Кире пред клавирот, Кире со семејството, со насмевка што зборува повеќе од зборови. А зад сликите, неговата музика. Таа што не старее, не ќути и не заминува.
Првиот што ја разбуди салата беше Драган Мијалковски – вечниот глас на македонската сцена. Публиката одушевено ја следеше секоја нота, како да ја допира историјата на нашата музика. Потоа ред се менуваа имиња, но заедничкиот именител беше ист – љубовта кон маестро Кире.
Александар Тарабунов ја исполни „Синот божји“ со младешка сила и длабочина. Биба Додева ја разигра салата со „Штом се сака“. Елена Васова ја донесе „Бела птица“ со класична благородност, како симфонија што слетува на срце.
Андријана Јаневска ја испеа „Само сеќавања“ – песна што вечерта ја обои со тивка болка.
Ана Петановска, нежна и сигурна, со „Кој да ти каже“ и подоцна со „Твоите очи сине“, ја покажа вистинската сила на младоста кога е искрена.
Бојана Скендеровски и Ламбе Алабаковски донесоа енергија што ја крена публиката на нозе, додека Сефедин Бајрамов и Елена Ристевска ја вплетеа носталгијата на охридските вечери и чувствата што болат, но не гаснат.
А кога Влатко Лозановски ја запеа „Иконо моја“, времето застана. Во тие неколку минути, сè беше музика – и аплаузот, и тишината.
Мустафа Имери со „Тајно моја“ ја отвори душата на вечерта и ја наполни со светлина.
Концертот заврши со гласот на Сигија Маконами, која ја исполни „Кога те нема“ со толку емоција, што во салата немаше здив што не затрепери.
На крајот, сите изведувачи се вратија на сцената. Публиката стоеше, аплаузот не престануваше. Како да сакаа сите тие звуци да ја стигнат до небото – таму каде што, можеби, Кире повторно ја диригира својата бескрајна симфонија.
„Домот на Кире и Кармен беше храм на музиката,“ рекоа водителите Огнен Јаневки и Живкица Каленикова.
Во тој храм растеле ќерките Ана и Нина, меѓу проби и концерти, а денес таму трчаат и внуките Елена и Марта – петте грации на маестро Кире, неговиот најубав оркестар.
Кармен, неговата вечна инспирација, скромно стана на аплаузот. Без зборови, со поклон. Публиката возврати со стоечки поздрав – знак на благодарност, не само за неа, туку за сите што го чуваат пламенот на еден човек кој го претвори пулсот на народот во музика.
Скопје синоќа не слушаше само концерт.
Слушаше срце што сè уште чука во ритам на труба, пијано и љубов.
И додека се растураше публиката, на платото пред НОБ уште одекнуваше еден глас, едно шепотење што сите го почувствуваа:
„Летај, галебе… музиката никогаш не умира.“
