ДПМНЕ повторно се обидува економската состојба во државата да ја сведе на неколку внимателно одбрани проценти, наредени во партиска графика и ослободени од секој контекст што би можел да им ја расипе приказната. Оние бројки што ДПМНЕ намерно ги премолчува кажуваат многу повеќе од самофалбите што ги сервираат. Впрочем, нема потреба ни од посебни анализи, доволно е да се прашаат граѓаните дали ги чувствуваат вмровските економски успеси или одвај врзуваат крај со крај за да го поминат месецот.
Во едно ДПМНЕ е навистина успешно – од различни статистички периоди да избере по една погодна бројка и од нив да произведе впечаток дека државата економски полетала. Само што целата серија податоци покажува нешто многу попрозаично, а тоа е дека цените остануваат значително повисоки од 2024 година, растот претежно го носи потрошувачката, инвестициите заостануваат, индустриската активност кумулативно не расте, бројот на индустриски работници се намалува, а увозната зависност создава дефицит од 1,44 милијарди евра за пет месеци.
Инфлацијата од 2,3% во јули не значи поевтин живот. Уште помалку значи дека ценовниот товар врз домаќинствата се стопил за речиси 60%, како што ДПМНЕ се обидува да го претстави намалувањето на стапката. Тоа се две различни работи, имено, забавувањето на растот на цените не ги враќа веќе направените поскапувања. Од јуни 2024 до јули 2026, потрошувачките цени кумулативно се повисоки за 7,74%. Значи, граѓанинот денес не влегува во маркет со 60% помала инфлација, туку со речиси 8% повисоко ценовно ниво отколку кога ДПМНЕ ја презеде власта.
Ниту 3,1% раст на БДП е доволно да се прогласи развоен пресврт. Напротив, динамиката во првиот квартал од 2026 веќе покажува забавување, а составот на растот уште подобро покажува што се случува под површината. Финалната потрошувачка е зголемена за 7,3% и сочинува дури 86,4% од БДП, додека бруто-инвестициите растат едвај 1,8%. Со толкава разлика меѓу трошењето и вложувањето, ДПМНЕ тешко може да зборува за нов производствен циклус, модернизација и проширување на економскиот капацитет. Раст што доминантно се храни од потрошувачка, а не од инвестиции, не е основа за долгорочен развој, без оглед колку убаво изгледа една издвоена стапка во партиско соопштение.
Посебен пример за статистичко пазарење е фалењето со 6,5% раст на индустриското производство. ДПМНЕ си го избира месецот што му одговара и го претставува како дијагноза за целата индустрија. Но за јануари–мај 2026 индексот на индустриското производство е 99,7, односно кумулативно има пад од 0,3% во однос на истиот период од 2025 година. Уште понезгоден е податокот што го нема во нивната објава, а тоа е дека бројот на работници во индустријата во истиот период е намален за 3%. Власт што прогласува индустриски процут додека кумулативното производство е во минус, а индустријата губи работници не е ништи друго туку манипулативна власт.
Истата техника ја применуваат и кај надворешната трговија. Наместо целата сметка, ДПМНЕ го соопштува само она што може да се стави со плус пред бројката. За јануари–мај извозот е зголемен за 5,7%, но увозот во истиот период пораснал за 5,9%. Извозот изнесува 217,9 милијарди денари, а увозот 306,5 милијарди. Разликата од 88,6 милијарди денари, односно приближно 1,44 милијарди евра, е трговски дефицит што никако не успеал да најде место во победничката графика на ДПМНЕ. Покриеноста на увозот со извоз е околу 71%. Односно, власта се фали само со растот на извозот, а го премолчува уште побрзиот раст на увозот.
