Во македонските училишта се позачестено е меѓуврсничкото вербално и физичко малтретирање. Минатата недела во едно скопско училиште децата сами се организирале да изработат проект на тема булинг, па направиле анонимна анкета меѓу соучениците. Што кажале тие не ни е познато, но очигледно е дека децата самите решиле да си бараат спас од разните типови на малтретирање, па дури и преку интернет.
Родителите се загрижени, училиштата кажуваат дека имаат правилници и тимови за превенција, а министерството најавува
програми за заштита на учениците… Но дали е тоа доволно?
Насилството, според психолозите, најчесто се случува за време на одмори, во ходниците, соблекувалните и на социјалните мрежи, што го отежнува спречувањето од страна на наставниците. Започнува како „шега”, но неретко завршува со сериозни последици по самодовербата и психичкото здравје на децата. Конкретни случаи покажуваат дека булинг вршат најмногу децата кои имаат емоционални проблеми или се изложени на насилство дома.
Проблемот не може да се реши без заедничко дејствување на семејството, училиштето и општеството. За тоа треба да се разговара почесто. Ставањето под тепих на ваквите девијации не е решение, напротив девијациите стануваат поголеми, а жртви се обично мирните и повлечени деца.