Вагата е единствениот знак во зодијакот претставен со предмет, а не со живо суштество. Таа не е инстинкт, не е емоција, не е тело — таа е принцип на мерење. Ова не е случајна симболика. Додека другите знаци реагираат, чувствуваат или дејствуваат, Вагата проценува. Таа постои како механизам што ја одржува рамнотежата меѓу сили.
Како кардинален воздушен знак, Вагата иницира преку мисла, не преку импулс. Нејзиниот владетел Венера тука не е телесна и сензуална, туку цивилизациска — Венера што создава договори, закони, социјални рамки и односи. Во психолошка смисла, Вагата управува со механизмот на компензација: кога нешто е претерано, таа инстинктивно внесува спротивна енергија за да го врати балансот. Ако некој е агресивен, таа станува ладна. Ако средината е хаотична, таа станува контролирана. Ако некој доминира, таа се повлекува за да ја ресетира динамиката.
Ова често се толкува како површност или недостиг на став, но суштински станува збор за способност да се одржи структурата на системот. Вагата не е емотивен знак — таа анализира. Воздухот не се потопува, туку набљудува. Затоа може да одржи баланс и без емпатија. Таму каде што има негативност, може свесно да дозволи таа негативност да се покаже до крај за да се разоткрие дисбалансот. Таму каде што има претерана светлина или илузија, внесува критика. Балансот кај Вагата не е секогаш „убав“ — понекогаш е хируршки прецизен.
Во психоаналитички контекст, Вагата е поврзана со развојот на супер-егото — внатрешниот судија што проценува што е праведно, што е прекумерно и што мора да се коригира. Таа мери импулси, реакции и последици. Нејзиниот најголем страв не е осаменост, туку хаос. Затоа понекогаш останува во односи подолго отколку што треба, обидувајќи се да ја одржи рамката стабилна. Но кога дисбалансот ќе стане непоправлив, Вагата не експлодира како Овен ниту се распаѓа како Рак — таа пресекува тивко.
Вагата е директната спротивност на Овенот. Ако Овенот е првиот импулс „Јас постојам“, Вагата е прашањето „Како постоиме заедно?“. Овенот го носи мечот, Вагата ја носи мерката. Но симболички, таа повремено го зема мечот од Овенот. На статуите на Правдата, вагата и мечот стојат заедно. Таа прво мери, а потоа сече. И во тој момент нема емоција. Правдата е слепа не затоа што не гледа, туку затоа што не се врзува за лице, статус или приврзаност. Дури и ако станува збор за брат, партнер или долгогодишен сојузник, одлуката може да биде конечна — не од суровост, туку од принцип.
Архетипски, Вагата го претставува моментот кога човештвото преминува од инстинкт кон цивилизација. Таа стои меѓу хаосот и редот и ја држи тенката линија што ги раздвојува. Во митолошка смисла е поврзана со Астреја — последната божица што ја напушта Земјата кога правдата исчезнува. Тоа значи дека балансот не е даден; тој мора постојано да се одржува. Вистинската задача на Вагата не е да биде сакана, туку да биде правична. Нејзиниот највисок израз е мудар судија што ја става вистината над личната приврзаност и што знае дека рамнотежата понекогаш бара и судир.
Вагата e знак што учи дека вистинскиот баланс не е статичен – tој е динамичен процес. Рамнотежата не е состојба, туку постојана корекција. Тоа ја прави Вагата знак на зрелоста, не на комфорот.
М. О .Монај