Кога врската е здрава, не мора постојано да се борите за внимание, почит и место во нечиј живот. Партнерството не е товар што го носи едниот, додека другиот ужива во удобноста. Ако сè почесто имате чувство дека сте споредна улога во сопствената врска, време е искрено да се запрашате што навистина се случува.
Секој однос минува низ периоди кога едниот партнер дава повеќе. Но кога тоа „повеќе“ секогаш доаѓа од истата страна, рамнотежата се губи. Љубовта не се покажува само со зборови, туку со внимание, почит и присутност. Се гледа во тоа дали некој ве слуша, ве вклучува во својот живот и ве третира како рамноправен партнер.
Ако подолго време се чувствувате занемарено, ако вашиот труд се подразбира, а вашиот глас останува нечуен, тогаш проблемот не е во вашата чувствителност. Можно е едноставно да не сте вреднувани како што заслужувате.
Кога партнерот секогаш има време за сè освен за вас, тоа не е недостаток на време – туку недостаток на приоритет. Кога плановите со вас се одложуваат или никогаш не се реализираат, пораката е јасна, дури и ако не е изговорена.
Кога давате постојано, а не добивате ништо за возврат, уморот е неизбежен. Не затоа што љубовта исчезнала, туку затоа што станала еднострана. Вниманието, грижата и поддршката не треба да бидат должност, туку природна размена.
Во врска каде одлуките се носат без вас, а вие само сте информирани што ќе се случи, нема вистинско партнерство. Потребен е разговор, почит кон вашето мислење и простор да кажете што навистина сакате.
Исто така, ако секојдневниот товар паѓа само на вашиот грб – од обврски до емоционална поддршка – а за возврат добивате критика наместо разбирање, тоа не е љубов, туку нерамнотежа.
Врската не треба да ве претвори во личност која постојано се докажува, прилагодува и дава без граници. Треба да ве направи да се чувствувате сигурно, ценето и видено. А ако тоа недостасува, можеби е време да поставите граници – или да се запрашате дали вреди да продолжите така.