Во економијата, инфлацијата значи пад на вредноста поради прекумерна количина во оптек. Во современото општество, нешто слично се случува со емоциите. Колку повеќе сме изложени на интензивни содржини, драматични вести, визуелни стимули и кратки допамински награди, толку потешко доживуваме вистинско воодушевување.
Она што некогаш предизвикувало силна реакција – концерт, патување, ново познанство, професионален успех – денес често трае кратко и брзо се заменува со следниот стимул.
Дигиталните платформи функционираат на принцип на задржување внимание. Алгоритмите ги наградуваат содржините што предизвикуваат силна емоционална реакција – шок, гнев, екстаза, контроверзија. Овој модел постепено го покачува прагот на возбуда кај корисниците.
Невронауката укажува дека честото лачење допамин – поврзано со новост и награда – создава адаптација. Со текот на времето, истото ниво на стимул повеќе не произведува ист интензитет на задоволство. Потребен е посилен сигнал.
Така, секојдневните искуства почнуваат да изгледаат „просечни“.
Информацискиот циклус денес е драстично скратен. Вест што вчера беше главна тема, денес е веќе заборавена. Културен настан, личен успех, па дури и голем животен момент, имаат ограничен рок на јавна релевантност.
Овој ритам влијае врз начинот на кој ја доживуваме реалноста. Кога сè е брзо заменливо, се губи чувството за тежина и трајност.
Постојаната изложеност на информации создава когнитивен замор. Луѓето не стануваат рамнодушни затоа што немаат капацитет за чувствување, туку затоа што нервниот систем е преоптоварен.
Оваа состојба често се манифестира како:
Во суштина, инфлацијата на стимулот води до девалвација на доживувањето.
Решението не е целосно повлекување од дигиталниот свет, туку реструктурирање на вниманието. Намалување на мултитаскинг, свесна консумација на содржина, фокус на подлабоки искуства.
Во свет каде сè е гласно, вистинската емоција бара тишина.