22:47 – моментот кога мозокот решава дека ти „треба“ чоколадо
Цел ден си бил дисциплиниран. Салата. Вода. Кафе без шеќер. И одеднаш, навечер, ти доаѓа мисла:
„Само едно коцкиче.“ Никогаш не е едно коцкиче. Прашањето е – дали ова е карактерна слабост или биологија?
Виновник број 1: Хормоните
Навечер паѓа нивото на кортизол (хормон на стрес), а телото почнува да се префрла во режим на релаксација. Во тој период, мозокот бара брза доза на серотонин – „хормонот на среќа“.
А што најбрзо го крева серотонинот?
Шеќер.
Чоколадото не е магија. Тоа е биохемија.
Виновник број 2: Замор = помала самоконтрола
Истражувања покажуваат дека когнитивната контрола опаѓа навечер.
Едноставно – мозокот е уморен од носење одлуки.
Цел ден си одлучувал:
-
што да работиш
-
што да одговориш
-
што да платиш
-
што да игнорираш
Навечер мозокот вели: „Доста беше. Дај шеќер.“
Виновник број 3: Навика, не глад
Интересно е што во повеќето случаи, навечер не сме вистински гладни.
Туку сме:
-
психички празни
-
уморни
-
или сакаме награда
Мозокот ја врзува вечерта со „комфор“. А комфор = благо.
Има ли разлика меѓу мажи и жени?
Истражувањата покажуваат дека жените почесто пријавуваат желба за благо, додека мажите повеќе посегнуваат по солено. Но причината не е „жените сакаат чоколадо“, туку хормоналните циклуси и разликите во регулација на стрес.
Дали треба да се бориме со тоа?
Не нужно. Проблемот не е едно коцкиче. Проблем е кога вечерта станува единствен начин за регулација на емоции. Доколку секоја вечер ти треба шеќер за да се „собереш“, тогаш не станува збор за глад – туку за ментален замор.
Како да го „измамиш“ мозокот?
-
Јади доволно протеин во текот на денот
-
Спиј повеќе
-
Пиј вода
-
И дозволи си мала доза без вина
Забраната создава уште поголема желба. Не си слаб карактер, туку човек со биологија. Навечер мозокот бара утеха. Прашањето е – дали ќе му дадеш чоколадо… или ќе му дадеш одмор?
